Een kattenopvang doet pijn

Gisteren en deze morgen. Ik loop met een heel lastig gevoel… en voel me de hele tijd als een verslagen voorzitster...


Het gaat ons voor de wind met onze Dendermondse Zwervertjes. Veel steun, nieuw lokaal, veel positieve vrijIlligers. Dat maakt je als voorzitster elke dag blij. Zelf ben ik dan ook als voorzitster op dat vlak een “zo positief” mogelijke persoon. Waarschijnlijk negeer ik gewoon zo goed als mogelijk de “pijn”. Maar er zijn periodes dat dit minder gaat. Zowel voor mezelf als het team. Wél het is wéér zover.

Gisteren namiddag werden we opgebeld door een vrijwilligster - compleet overstuur. Lieve Nirvana moest ons verlaten. Ze werd een sterretje... Mieke sr. moest afscheid gaan nemen en het werd haar teveel. Het is ook potverdorie teveel. Het is wéér die periode - verzuipen in oproepen - niet overal gelijk kunnen zijn - de meest tragische verhalen - kittens en oudere dieren die ziek zijn - dieren die we verliezen - … elke dag opnieuw. Iedereen doet wat hij kan, en het voelt nooit als genoeg. Het is een hel - en het enige wat we kunnen is individueel dier per dier helpen en vooruit kijken. Mee niet… en als vrijwilligers kunnen we gewoon in een hoekje de klappen incasseren.

En vandaag doet het mezelf pijn… als “oprichtster” zoals ons snottebel mij tegenwoordig noemt. Ik zie de vrijwilligers struggle-en - en ik kan niet helpen… niemand kan niemand op dit moment helpen. Want de feiten en problemen zijn er - en we kunnen er niet omheen. We kunnen elkaar een schouderklop geven, maar dat zijn schouderklopjes als je intens pijn beleeft door dingen die je niet in de hand hebt.


Op de koop toe, zien we om ons heen vrienden en kennissen die katjes aan elkaar doorgeven. Zij zijn vaak de oorzaken van het leed… maar voelen zichzelf dierenvriend. Wij willen dan roepen en kwaad zijn, maar we kunnen het ondertussen niet meer. Want onze energie gaat ondertussen naar zieltjes die aan het vechten zijn. En sommige die de strijd verliezen.


Lieve mensen wij zijn op... ik kijk uit naar het einde van het kittenseizoen, maar dit duurt nog even.


Lieve mensen onze opvang zit vol, nokvol, ik zie ook bij de collega opvangen alles dichtslibben. Momenteel proberen wij een deel op straat te laten. En de “rekensommen” te maken - en hopen dat de ons niet vergissen. Hoe erg is dit!

Lieve mensen - ken je vrijwilligers in de kattenwereld? Geef hen aub een pluim van mij… en als het kan een knuffel. Je ziet het vaak aan geen enkele, maar het is vaak gewoon nodig.


Lieve vrijwilligers van ”mijn teampje” - dankjewel om elkaar recht te houden. Dankjewel om er te zijn voor onze beestjes en sorry dat ik de pijn niet kan wegnemen… ik vrees dat we er gewoon “weer eens” door moeten….



Hieronder post ik graag woordjes van enkele van onze sterke vrijwilligers van gisteren en vandaag. Het doet mij pijn dit te lezen en ik hoop dat iederéén hierbij eens nadenkt. Al deze pijn is niet het gevolg van “zwerfkatten” - maar de gevolgen van menselijke daden…



Mieke Sr.: Soms beukt het hard in, je ziel diep geraakt door de ellende op straat.

De woede, de onmacht, het verdriet om een wezen zo mooi te moeten laten gaan.

Je laatste blik, je pootje in mijn hand, niet alleen ...

Ik beloof je we gaan door voor jou en alle andere sukkelaars.

Tot ooit Nirvana 😪

Ann DW: Aan alle mensen die nog steeds vinden dat het normaal is dat een kat toch minstens 1 nestje moet kunnen krijgen vooraleer steriel gemaakt te worden.

Aan alle mensen die denken dat het zoveel beter is om volwassen katten in hun eigen omgeving te laten creperen !

Ik zou zeggen : kom eens een weekje meedraaien in de opvang om zelf te ondervinden hoe het is om de zoveelste melding van kittens te krijgen, ze te gaan proberen vangen, ze binnen te krijgen en een opvanggezin te vinden.

Kom eens een weekje meedraaien in de opvang om te ondervinden hoe het is om doodzieke volwassen katten binnen te krijgen, alles uit de kast (en onszelf) te trekken om ze er door te halen en ze dan nadien naar hun forevermandje te begeleiden.

Maar kom vooral ook eens een weekje meedraaien om te ondervinden hoe het voelt om na het vechten toch alsnog los te moeten laten...

En denk dan nog eens...


Rust zacht lieve prullekes allemaal ...

❤️💜💚



Laurien: Verdomme wat doet dat pijn! 😓😡 Die onmacht, die onrechtvaardigheid, de woede waarom sommige mensen gewoon niet doen wat ze moeten doen. Het is de ene miserie na de andere die nu binnenkomt. Wij zijn op, doodmoe, emotioneel uitgeput van alles wat er laatste tijd gebeurd is en wat bij ons in het lokaal binnenkomt. Gedumpte katten, zieke katjes, zwangere katjes (die laatste 2 horen vaak ook onder de categorie gedumpt, aan de kant gesmeten), katjes die anders zouden worden ingeslapen door de eigenaar want ja: "we zijn allergisch", of " de kat is te vocaal", kittens waar vanalle problemen mee zijn (oogjes weg, aangereden, parvo, ...), ... . Het is dweilen met de kraan open.

En nu hebben we er weer een sterretje bij. 🌈🐾 Weer eentje die we niet konden redden. Gevonden op straat, uitgemergeld met maar net 2kg lichaamsgewicht, ziek, maar zo ontzettend lief. Ogen die smeekten voor liefde, voor aandacht, voor knuffels. Uit huis gesmeten (en ja ik gebruik hier dat extreme woord) omdat ze ziek was en er kosten aan waren? Of weggelopen en de weg naar huis niet meer gevonden? We zullen het nooit weten maar het zou zeker geen uitzondering zijn, want een diertje is leuk zolang het geen geld kost. Klinkt zo hard en en is het ook, maar het gebeurd. We zullen nooit weten waarom deze schat op straat liep. We hebben alles gedaan om ze te proberen redden maar helaas 😓. Het enige positieve dat ik hieruit kan halen is dat ze de laatste week nog warmte, liefde en verzorging heeft gekend. En dat ze niet op straat is moeten gaan na een harde strijd, want dat was anders haar lot geweest. Maar een weekje bij ons maar toch heb je ieder van ons kunnen veroveren.

🌈🐾 Nirvana, lieve schat, het ga je daar goed voorbij die brug. Geen pijn meer, geen zorgen, geen vragen meer waarom net jij. 🌈🐾



777 weergaven0 opmerkingen